‘Doen alsof’ lost je verdriet niet op

‘Doen alsof’ lost je verdriet niet op

‘Niemand mag zien dat ik verdrietig ben of me rot voel, want dan vinden ze me zwak of zielig.’ Het laten zien van ongemakkelijke emoties is iets waar veel mensen mee worstelen. Zelfs als ze door een verlies in een rouwproces zitten, zetten ze nog liever een plastic glimlach op om te doen alsof er niets aan de hand is.

©Adobe Stock

Als je doet alsof er niets aan de hand is, krijg je ook geen lastige vragen. Zet je een glimlach op, dan vinden andere mensen je aardig, zo is de redenatie van je verstand. Een masker opzetten in de vorm van een niets-aan-de-hand-glimlach is een overlevingsmechanisme dat heel veel mensen zichzelf hebben aangeleerd. Vaak als kind al. Want boos zijn, of verdrietig, of je gewoon rot voelen, dat vinden grote mensen niet fijn. En zelf boos of verdrietig of gekwetst zijn, laten we daar de kinderen toch vooral niet mee lastig vallen.

Ongeldig verklaard gevoel

Ongetwijfeld goed bedoeld, maar doen alsof er niets aan de hand is, geeft veel verwarring. Een kind voelt feilloos aan dat er iets niet klopt, maar als dat wordt ontkend en het alleen maar de (nep) glimlach ziet, leert het dat het zijn (of haar) eigen gevoel niet kan vertrouwen. Zijn gevoel, zijn werkelijkheid en zijn intuïtie wordt keer op keer ongeldig verklaard. Dat geeft een heel onveilig gevoel. Zeker bij kinderen die hoogsensitief zijn.

Lees ook Waarom rouw bij HSP zo hard binnenkomt

Bovendien zal een kind uit aangeboren loyaliteit zijn best doen om papa of mama op te vrolijken, dus ook een lach op het gezicht toveren. Soms overdreven, om de eigen onzekerheid te verbloemen. Het past zich aan, wil vooral niet tot last zijn en stopt de eigen emoties en behoeften weg. Zo’n kind voelt zich niet gezien en gehoord.

Kinderen doen het gedrag van ouders na. Als een kind niet leert dat alle emoties er mogen zijn, dat ook papa’s en mama’s het wel eens moeilijk hebben en dat dat heel normaal en menselijk is, is de kans groot dat het zichzelf ook een masker aanmeet. Niet huilen, niet boos worden, niet voelen, niet aangeven wat je nodig hebt, alles weglachen, vooral flink zijn en doen alsof er niets aan de hand is….

Druk met doen alsof

Het kost heel veel energie om voortdurend een masker op te houden en te verbergen wat je werkelijk voelt. De hele tijd doen alsof het prima met je gaat, betekent ook de hele tijd ongemakkelijke gevoelens en emoties wegdrukken en vermijden. De stress die je daarbij ervaart komt niet van de gevoelens en emoties zelf, maar van het wegdrukken ervan en het doen alsof. Je bent zo druk met doen alsof dat je waarschijnlijk alleen nog maar die stress voelt. En uiteindelijk de uitputting.

Lees ook Het belang van aandacht schenken aan je verlies

Pak maar eens een glas water en hou dat met gestrekte arm vast. Wat kost de meeste energie? Het glas water vasthouden, of het zover mogelijk bij je vandaan houden? Hoe lang hou je het vol voordat je arm gaat trillen of pijn gaat doen? Zeg je hardop tegen jezelf dat je je niet moet laten kennen, dat je heus geen pijn in je arm hebt en dat je koste wat het kost niet zult toegeven? Komt toevallig ook nog de gedachte voorbij dat het misschien wel helpt als je doet alsof het glas water er niet is, of dat het een leeg glas is?

De prijs die je betaalt

Het kost niet alleen veel energie, door een masker op te zetten wordt je ook nog eens niet gezien. Niet werkelijk tenminste. Mensen om je heen zien immers alleen het masker, en niet wat er achter schuil gaat. Ze zien een glimlach, een doorzetter die zich haaks houdt. Waarom zou iemand zich om je bekommeren dan? Een arm om je heen slaan? Vragen wat er scheelt? Het gaat toch prima….

Dat is namelijk wat je laat zien als je doet alsof het goed met je gaat. Op korte termijn kan vermijden best even een oplossing zijn, maar je betaalt er een prijs voor die steeds hoger wordt naarmate het langer duurt. Als je bereid bent die prijs te betalen, is dat ook een legitieme keuze. Alleen: je emoties en gevoelens zijn niet weg, je verdriet is niet weg, je verlies is niet ongedaan gemaakt, je bent alleen maar doodmoe van het doen alsof.

Zijn wie je werkelijk bent

Ja, het is hartstikke eng om te besluiten het masker af te zetten en te erkennen dat het helemaal niet zo geweldig gaat. Dat je je soms een klein kind voelt dat liefst onder een dekentje op de bank gaat liggen huilen. Dat je je geen raad weet met al die verwarrende gevoelens. Dat je pijn voelt, verdriet, woede, eenzaamheid. Je voelt de pijn dan eerst extra, maar dat is de pijn van het afscheid nemen van je glimlach – een klein verliesje er bovenop.

Het is niet uitgesloten dat er sommige mensen zijn die je links laten liggen. Zonder plastic glimlach ben je misschien niet meer zo leuk. Stel je dan eens de vraag wat die mensen nou leuk of interessant vonden: jouw masker, of jou? Vinden ze jou niet leuk of zijn ze net zo bang voor emoties als jij?

Lees ook Over coaching

Je masker afzetten vergt moed en enige begeleiding daarbij is geen overbodige luxe, want het is inderdaad eng en verwarrend. Maar het betekent ook dat je (eindelijk) kunt zijn wie je bent, in je kwetsbaarheid maar ook in je kracht, met alle emoties en gevoelens die er zijn. Het kan even duren, maar het werkelijk ervaren, erkennen en laten zien van je emoties en gevoelens, laat je ook je echte lach weer ervaren en zien. En troost, compassie, hulp en zorg van de mensen om je heen, die ook allemaal wel eens verdrietig, boos, eenzaam, klein en kwetsbaar zijn.

 

Kijk hier als je meer wilt weten over mij of hoe anderen de coaching hebben ervaren. Wil je informatie over de mogelijkheden, tarieven of een afspraak maken, neem dan contact op. Je krijgt altijd binnen 24 uur een reactie.