Een stukje van mijn hart

Een stukje van mijn hart

Het is zeven jaar geleden inmiddels, maar rond deze dagen in september zal het wel altijd voorbij blijven komen. Mijn kind is er nooit geweest, niet écht, maar in mijn hart heeft hij voor altijd zijn eigen stukje. Een verlies blijft altijd bij je, ook als je dat wat je verloor nooit hebt gekend.

Slechts een week of tien, elf heeft mijn kindje geleefd in mijn buik. Bij de derde echo was er geen knipperend lichtje meer. Geen hartslag, geen leven, weg verwachting. Letterlijk. Het is wel geboren, zeven jaar geleden in september, op de natuurlijke manier. Dat was een bewuste keuze, want ik wilde het zien om er afscheid van te kunnen nemen.

Een klein roze wezentje ter grootte van een flinke garnaal, dat in de palm van mijn hand paste, met oogjes en een ruggengraatje, ieniemienie armpjes en beentjes, nog geen herkenbare handjes en voetjes. Het was duidelijk dat het niet goed was, maar ik vond het prachtig. Het was niet te zien, maar ik weet zeker dat het een jongetje was. Ik heb hem ook een naam gegeven, voordat ik hem op een mooi plekje heb begraven in een piepklein schatkistje.

Ik heb hem nooit gekend, maar ik weet precies hoe hij eruit zou hebben gezien. In mijn hoofd en in mijn hart was hij al veel groter dan in mijn buik. Ik dacht al na over naar welke school hij zou gaan, hoe ik hem verhaaltjes zou voorlezen, ik zag voor me hoe hij door het weiland zou huppelen, zwaaiend naar de koeien, met de wind door zijn blonde krullen.

Onverwacht cadeautje

Het was een geplande noch gewenste zwangerschap, en mijn eerste reactie was er een van schrik en ontzetting. Vanwege mijn leeftijd – en in de wetenschap dat daar flinke risico’s aan verbonden waren – kreeg ik al vroeg een eerste echo. Daar was ie: een zwart vormpje op het scherm, met een knipperend hartje dat moedig klopte. Die eerste kennismaking was betoverend. Elke vezel in mij was in één klap moeder. Ik had het onverwachte cadeautje met beide handen aangenomen.

Anderhalve maand later, bij de derde echo, werd het cadeautje alweer met grof geweld uit mijn handen gerukt, 28 weken voordat ik het had moeten openmaken. Ik ben wekenlang volledig van de kaart geweest en was de dagen rond de uitgerekende datum tot niets in staat.

Rouw om wat er nooit was

Rouw om wat er nooit was – of het nu een miskraam is of iets anders – is misschien wel het schrijnendste gemis dat er is, omdat het verdriet er wel degelijk is, maar niet zo zichtbaar. Niemand weet er van, op een paar intimi na misschien. Dus wat moeten mensen ermee? Rouw is al eng en verwarrend genoeg, laat staan rouw om iets wat er nooit was. Dat het wordt vermeden, weggestopt, doodgezwegen is echter niet de manier. Erover praten, het gemis erkennen, het verdriet toelaten en de liefdevolle herinnering koesteren – dat is wat wel werkt. Daarom vertel ik ook mijn verhaal.

Ik ben namelijk niet de enige die dit is overkomen. 1 op de 10 vrouwen krijgt er ooit mee te maken. Hoeveel van die vrouwen (en mannen, want ook vaders kennen het verdriet) zijn er woest geweest? Op de natuur, op hogere machten, op hun eigen lijf dat ‘faalde’? De twijfel (‘Had ik iets anders moeten doen?’) en het schuldgevoel (‘Lag het aan mij? Wat heb ik verkeerd gedaan?’). Hoeveel van die vrouwen hebben zich vreselijk eenzaam gevoeld omdat ze hun hartverscheurende ervaringen en verdriet niet konden delen? Hoeveel vrouwen hebben te horen gekregen dat het nog geen mensje was, dat het maar beter was zo omdat de natuur had ingegrepen, of dat ze maar snel een nieuwe poging moesten ondernemen? Hoeveel vrouwen zijn aangelopen tegen het onbegrip? Maar ook tegen het begrip en de herkenning als ze er wél over praatten? Want als je het wel vertelt blijkt pas hoeveel andere vrouwen het is overkomen…

Ze hebben een stukje
van ons hart meegenomen

Tom Koracick in Grey’s Anatomy

Gelukkig wordt er ook wel over gepraat. De laatste tijd heb ik veel voorbij zien komen over rouw om wat er nooit is geweest. Zo schreef Jorie Horsthuis een boek over haar tweelingszusje dat bij de geboorte stierf, waar nooit over werd gepraat, en vertelde Eva Hoeke in haar column in De Volkskrant over haar miskraam – een en al herkenning wat mij betreft. Maar de mooiste woorden over het blijvende gemis na een miskraam zag ik bij Grey’s Anatomy, aflevering 11 van seizoen 16. “Mensen denken dat je er overheen groeit, over het verdriet en het gemis. Maar dat is niet zo. (…) We blijven aan ze denken, want ze hebben een stukje van ons hart meegenomen en die stukjes kunnen nooit vervangen worden.”

Het is precies zoals ik het voel en wat ik zie bij mensen in mijn praktijk. Ook al is het er nooit geweest, die liefde is er en die blijft. Rouw is de prijs die we betalen voor die liefde…

Die liefde blijft

Achteraf gezien is het goed zoals het is gegaan. Ik heb er vrede mee. In mijn leven was geen plaats geweest voor een kind, met alles wat er in de maanden en jaren daarna gebeurde. Maar ik ben blij dat ik het heb meegemaakt, ik ben er dankbaar voor en heb er veel van geleerd. Hoe krachtig die onvoorwaardelijke liefde voelt, bijvoorbeeld. Hoe je de controle over je lijf en je leven volledig uit handen moet geven. Hoe diep en allesverterend verdriet kan zijn. Hoe belangrijk het is om in liefde afscheid te nemen.

Was dat het eigenlijke cadeau? Die oerliefde toch in elk geval een keer gevoeld hebben? En voor de ziel van mijn kind dat er van hem werd gehouden, dat hij welkom was, en dat er liefdevol afscheid van hem werd genomen, zodat hij verder kon op zijn reis? Hij is er nooit geweest, niet écht, maar in mijn hart heeft hij voor altijd zijn eigen stukje. Die liefde blijft. En ook daar ben ik dankbaar voor.

 

Kijk hier als je meer wilt weten over mij of hoe anderen de coaching hebben ervaren. Wil je informatie over de mogelijkheden, tarieven of een afspraak maken, neem dan contact op. Je krijgt altijd binnen 24 uur een reactie.