Waarom ‘het een plekje geven’ niet werkt

Waarom ‘het een plekje geven’ niet werkt

Het is een veelgehoord advies na een verlies: ‘je moet het een plekje geven’. Ongetwijfeld goedbedoeld, maar je hebt er niks aan. Je kunt verlies geen plekje geven. Wat wel kan, is je eigen plek opnieuw vormgeven. Coaching kan je daarbij helpen.

© Adobe Stock

Bij een verlies staat je wereld op zijn kop. Allerlei emoties buitelen over elkaar heen en langzaam maar zeker dringt het besef tot je door dat het nooit meer wordt zoals het was. Als iets of iemand die je dierbaar is wegvalt, slaat dat een gat en verandert je leven.

Een gat, iets wat er niet meer is, kun je geen plekje geven. Hoe dan? En waar dan? Het wegmoffelen in een stoffig hoekje? In een kast zetten en de deur op slot doen? Dat werkt misschien een tijdje, maar je komt het hoe dan ook weer tegen. Net zolang tot je begrijpt dat het niet gaat om loslaten, maar om anders leren vasthouden.

Je bent niet meer wie je was

Rouwen is eigenlijk niets anders dan je leven opnieuw vormgeven, je aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid, zonder die- of datgene wat je bent verloren. Je moet jezelf opnieuw uitvinden, want zonder je ouders ben je geen kind meer, zonder je partner ben je niet meer de man of vrouw van, zonder je broer ben je niet meer de zus van. Jij moet verder, maar in een andere vorm, in een nieuwe rol. En eigenlijk wil je dat helemaal niet, je wilt gewoon je dierbare terug.

Dat er tal van emoties en gevoelens loskomen in zo’n proces, is logisch. Ook opluchting kan erbij horen, of schuldgevoel, of boosheid. Iedereen gaat anders om met emoties en soms duurt het eventjes voor ze eruit komen. Voel je niet schuldig als je niet kunt huilen of zo. De schok is dan simpelweg nog te groot en je brein neemt je dan in bescherming. Dat is een stressreactie. Na verloop van tijd komt het vanzelf wel (soms plotsklaps, op een onverwachts moment en in alle hevigheid). Laat het dan ook toe, hoe verwarrend en heftig het ook is.

Wat je bent verloren, blijft altijd onderdeel van wie je bent

Het verlies onder ogen zien, je emoties doorleven, de pijn en het verdriet ervaren: dat zijn belangrijke rouwtaken waar je niet omheen kunt. Het gemis ontlopen, bijvoorbeeld door je groot te houden of te vluchten in je werk, werkt averechts. Je kunt het vergelijken met het onder water drukken van een bal. Dat kost veel energie en als ie losschiet, wordt ie als het ware gekatapulteerd en knalt ie naar boven. Die emoties en gevoelens zijn er niet voor niets. Die hebben een functie. Ze wegstoppen of ontkennen verhindert en blokkeert het rouwproces, maar ook je verdere ontwikkeling.

Want ook dat is een belangrijke taak in het rouwproces: je verdere ontwikkeling. Je reis gaat immers verder, maar op een andere manier. Hoe het was, wordt het nooit meer, maar wat je bent verloren, blijft altijd onderdeel van wie je bent. De liefde blijft altijd bestaan. En die heeft dus al een plekje…

Hoe je dat invult, hangt erg af van wat en hoe je relatie was tot degene die er niet meer is. Wat betekende die voor jou? Wat verandert er allemaal? Hoe geef je vorm aan je nieuwe rol? Wie ben je zonder die- of datgene wat je bent verloren? Wie wil je zijn?

Dat zijn geen eenvoudige vragen en ze zijn ook niet eventjes één-twee-drie te beantwoorden. Neem daar de tijd voor en schakel een coach in als je hulp kunt gebruiken in dat rouwproces.

Aanvulling

Bij een lezing van rouwdeskundige Manu Keirse stelde ik hem de vraag hoe hij dacht over ‘het een plekje geven’. Zijn antwoord was duidelijk: “Wou je het op de schouw zetten? Of in de kast steken? Dat kan met een foto, of een asurn, maar niet met het verlies. Een plekje geven impliceert dat je het achter je laat, het wegstopt en er niet meer naar omkijkt. Dat gaat niet. Verlies verwerk je niet, daar komt geen einde aan. Je overleeft het. Iemand die sterft, verlaat de buitenwereld en verhuist naar het hart van degene die van hem of haar houdt. Zo reist diegene mee in je leven. Je hoeft dat plekje niet te geven, want het is er al. Zonder liefde is er immers geen gemis, geen verdriet. En die liefde is blijvend. De kunst van rouwen is de pijn toelaten, er warmte en aandacht aan geven, om uiteindelijk liefdevol te herinneren.”

 


Kijk hier als je meer wilt weten over mij of hoe anderen de coaching hebben ervaren. Wil je informatie over de mogelijkheden, tarieven of een afspraak maken, neem dan contact op. Je krijgt altijd binnen 24 uur een reactie.